Երբ նորից գա գիշերը, ու սկսեմ գդալով խառնել բաժակիս մեջ մի կերպ խցկված երկինքը, ցավով կհասկանամ, որ սկսում եմ համակերպվել սահմաններին... Քո գծած սահմաններին....Ոչինչ չասե'ս....Ես սահմաններ չեմ ուզում...
четверг, 30 июня 2011 г.
Բաժակ
Երբ նորից գա գիշերը, ու սկսեմ գդալով խառնել բաժակիս մեջ մի կերպ խցկված երկինքը, ցավով կհասկանամ, որ սկսում եմ համակերպվել սահմաններին... Քո գծած սահմաններին....Ոչինչ չասե'ս....Ես սահմաններ չեմ ուզում...
понедельник, 27 июня 2011 г.
Հիմար աստղեր
среда, 15 июня 2011 г.
Սարդոստայն
Ես երկար, շատ երկար նայում եմ անորոշ կետի ու մի վերջին անգամ ամբողջ ուժով սեղմում զարկերակս... Միայն թե չդադարի այդ խուլ աղմուկը, որ լսվում է ներսից, բայց արդեն լռության չափ անորոշ...Վախենում եմ...
понедельник, 13 июня 2011 г.
Մի բաժակ բլյուզ
Հիմա ինձ ոչինչ հարկավոր չէ. կա վաղը, կա հետոն...Իսկ այսօր...Այսօր ես կիսատ եմ...
воскресенье, 12 июня 2011 г.
четверг, 9 июня 2011 г.
Պատուհանից այն կողմ...
Քաղաքում մեկ առ մեկ սկսում են վառվել լույսերը, իսկ փողոցում գլխիկոր լալիս են լապտերները...Ձմռան ցուրտ գիշերին նրանք լալիս են միայնակ անցորդների համար...Ես հասկանում եմ լապտերներին. ես լուռ արտասվում եմ նրանց հետ...
Դու սիրում ես ձյունը...Գիտեմ...Իսկ հետո թանձր մառախուղ, մթության մեջ կարող ես գծագրել ցանկացածդ պատկերը, սպասել, լռել այնքան, մինչև երկինքը կպայթի լռությունից, տաք փաթիլները կթափվեն սառը այտերիդ, թարթիչներիդ, աչքերիդ, շուրթերիդ: Ես կխանդեմ անմեղ փաթիլներին. նրանք առանց կաշկանդվելու կդիպչեն շուրթերիդ, իսկ ես...
Ցուրտ է. մոռացել եմ վերարկուս, լապտերները լալիս են, ես` խենթի նման վազում: Աշխարհում դեռևս կգտնվեն մարդիկ,որ սիրում են խենթերին...
Վրձին, տաք ներկեր, մատների շարժումներ, կախարդանք...
Զարթնում եմ մորս ձայնից: Նա մի կողմ է տանում վարագույրը: Առաջին ձյուն...
Իմ աշխարհում` անսահման, անկաղապար, պարում են սպիտակ փաթիլները. իմ աշխարհում ձմեռ է...
Ոչինչ, որ ջերմում եմ, ոչինչ, որ մոռացել էի վերարկուս, իսկ դրսում ցուրտ էր, ոչինչ, որ մայրիկդ բարկացավ` պատուհանիդ տաք ներկեր տեսնելով...
Կարևորը` հիմա ամբողջ տարին պատուհանիդ ձյուն կունենաս, կարևորը` դու ժպտում ես....Ես քեզ կախարդական ձմեռ նվիրեցի....)))
среда, 8 июня 2011 г.
Անքնություն
Անսահման անապատում` ավազների ու քամիների հեռավոր աշխարհում, իմ փոքրիկ նավակի համար տեղ չկա... Ամեն առավոտ, երբ ցավից կարծրացած արևը հայտնվում է երկնքում, իսկ շիկացած ավազով մենության քամին է գալարվում, պայուսակիս մեջ մի կերպ խցկելով երեկվա անքնությունից, գիշերվա աղմուկից մնացած փշրանքները` շտապում եմ այնտեղ... Ես փորձում եմ նորոգել նավակս, ես փորձում եմ գտնել հեռավոր ափերը, որտեղ ուզածիդ չափ երկինք ու ջուր կա. ինձ միայն մի բաժակ երկինք է պակասում....Բաց պատուհանից ներս է սողոսկում քաղաքի լռությունը, խոսքեր,որ մարդիկ երբեք չեն ասի, բառեր, որ երբեք երկինք չեն տեսնի... Դանդաղ են անցնում վայրկյանները... դարի նման...Ամեն մի վայրկյան պատերը ավելի ամուր են սեղմում կոկորդս... Ինձ մի բաժակ երկինք է հարկավոր....Տանիքում ծանր կոշիկներով քստքստացնում է մենակությունը, ևս մեկ անգամ հիշեցնում, որ վաղը կրկին գործ ունեմ անելու..Իմ խեղճ նավակ...Անապատում տեղ չկա փոքրիկ նավակիս համար, բայց ես էլ չեմ տխրում...Այնտեղ` հեռուներում, ուզածիդ չափ երկինք ու ջուր կա: Ինձ ընդամենը մի բաժակ երկինք է պակասում..
Քո խեղճ կատուն
Ես քո ռոք աստղն եմ...Գիտեմ` երբեմն պարզապես անտանելի եմ, բայց դու հանդուրժի'ր, սիրելի'ս. դեռ կմեծանամ...Խոստացի'ր, որ կսովորեցնես ինձ սիրել, իսկ փոխարենը, ես քեզ կտամ ամենաթանկը, որ ունեմ` ափիս չափ փոքրիկ ու փխրուն սիրտս, փոխարենը կթողնեմ խաղալ վարսերովս...Ամուր, շա~տ ամուր բռնի'ր ձեռքս. ես վախենում եմ սիրելուց: Իսկ ես կթողնեմ քեզ կանգնել անձրևանոցիս տակ: Մի' զարմացիր, ինքս էլ լավ գիտեմ` անձրևանոցը փոքր է, երկուսս էլ կթրջվենք: Բայց հասկացի'ր, հիմարի'կս, այդպես մենք ավելի մոտ կլինենք: Ես կզգամ քո շապիկի բույրը, դու կլսես սրտիս զարկերը...
Ների'ր ինձ, սիրելի'ս, հասկանում եմ, որ երբեմն ուղղակի հոգնում ես: Աղմկոտ եմ, համառ, լացկան... Երեկ էլ պատուհանից նետեցի քո սիրելի կատվին...Գիտեմ` իմ կյանքում միշտ շատ քիչ տեղ է մնում քեզ համար, բայց հանդուրժի'ր, չէ որ քո ռոք աստղն եմ...Դու ժպտում ես.. ես ամեն ինչ հասկացա...Չվախենա'ս, գժու'կս, ես էլ սիրել չգիտեմ....Անձրև, հիմար, փոքրիկ անձրևանոց...Խեղճ կատու...
ՏԱՆԳՈ
Մթություն,կարմիր վարդեր, օծանելիքի բույրեր, օդում սառած համբույրներ, տանգո, կեզծ ժպիտներ, մի բաժակ սուրճ ու մի քիչ էլ սեր...Լռի'ր...Հրաժեշտի խոսքեր հարկավոր չեն...
Զվարճալի է....Ես կարդում եմ քո մտքերը...Խոսքերը խաբուսիկ են ,բայց նուրբ մատներդ,կիսաբաց բարակ շուրթերդ դեռ ստել չգիտեն...
Մարդկային դիմակների հետևում, ծխի ու խաբեության աշխարհում ես փորձում եմ գտնել աչքերդ: Իսկ դու ինձ չես գտնի.Ես ուրիշ եմ, հեռու եմ, էլ քոնը չեմ...
Տանգո,այրող զգացմունքներ,տաք մատներ...Սպասի'ր, մի' շտապիր...Տանգոն վերքեր է բուժում:Դու ժպտում ես ու չես էլ հասկանում,որ ամեն հայացքդ,ամեն շարժումդ մեզ օտար է դարձնում...Լռի'ր....Մարդիկ լուռ են սիրում...
Զարկեր, ըմբոստ սրտի զարկեր, քո մատները, նոտաները, քայլերը.....Օդ չկա...
Փողոցը լուռ է:Սիրելի'ս, գիտեմ, որ ինձ միշտ էլ խենթ ես համարել,բայց ես սիրում եմ ոտաբոբիկ քայլել ու մարմնիս բոլոր բջիջներով զգալ քաղաքը,լռությունը,փոշոտ տանիքների կարոտը,գիշերը...
Եթե միայն իմանայիր, թե որքան եմ հոգնել դիմակներից, աղմուկից, փողոցում նստած մուրացկանից, պատերից, այս կեղծ աշխարհից...Իսկ լուսինը ազատ է:Չգիտեմ` կատարվում են արդյոք լուսնային երազները, բայց ես հայացքս ուղղում եմ առ երկինք, լուսնոտի նման երազում...Տանիքը սպասում է ինձ...Ես մեկ առ մեկ հաշվում եմ աստղերը...Կիթառ,մենությոոն,լռություն,գիշեր,ազատություն...
- Իսկ դու կմնաս այնտեղ...Կեղծ ժպիտների, ծխի, խաբեության աշխարհում դու կհամբուրես առաջին պատահածին ու կհամոզես ինքդ քեզ, որ սիրել գիտես,,,Ես ուրիշ եմ,օտար եմ,էլ քոնը չեմ...Քեզ ինձնից մնաց մի խղճուկ,պատռված դիմակ,մի երկու խոսք ու լուռ հայացք...
Իսկ վաղը?.........Ես վաղվա մասին նույնիսկ չեմ մտածում...
Անձրևանոց
Դուք կարող եք չհավատալ, կարող եք զարմանալ կամ էլ ծիծաղել ,բայց փոքրիկ, համառ աղջիկը թռչել գիտեր...Ամեն անգամ, երբ երկինքը ծածկվում էր մռայլ ամպերով, նա զգուշորեն բացում էր կարմիր անձրևանոցը ու......թռչում բոլորից էլ վեր, ամպերից էլ վեր...Թռիչքի վայրկյաններին նա հիշում էր չարաճճի ժպիտով զվարճալի տղային,..Հիշում էր, շատ ամուր փակում աչքերը ու թռչում..Տղան սովորեցրել էր նրան երազել, լռել ու սիրել...
Մայրիկը մոտենում է, մաքրում նրա արցունքները, տանում պատուհանի մոտ ու ցույց տալիս գունավոր ծիածանը, որ միայն անձրևից հետո է փայլում........Հիմա ամեն ինչ այլ է, հիմա աղջիկը ուժեղ է, հիմա նա առանց անձրևանոցի էլ կարող է թռչել........ Նա կնվիրի անձրևանոցը տղային, տղան կնորոգի այն իր սիրած աղջկա համար, իսկ իրեն անձրևանոց պետք չէ......Թռիչքի համար աղջիկը թևեր ունի....................
Հիմա կրկին անձրև է, մայթերը ծուլությամբ են բուրում ,լապտերները սովորականից ավելի տխուր են: Աղջիկը լուռ արտասվում է. կոտրվել է նրա անձրևանոցը, առանց անձրևանոցի հնարավոր չէ թռչել, իսկ պատերը ճնշում են, սեղմում, խեղդում, դանդաղ, լուռ սպանում...Պատուհանից այն կողմ մնացել է մի ամբողջ կյանք, պատուհանից այն կողմ տղան է...Նա ուրիշ է...Նա գտել է մեկին, որի ձեռքը բռնած քայլում է մայթերով, ժպտում: Նա ուրիշին է թռչել սովորեցնում.......Երկինքը, մայթերը, պատերը, ջարդված անձրևանոցը դառնում են խղճուկ, խորթ, ատելի........Աղջիկը փակվում է սենյակում ու անդադար լալիս.....
Ուրվականներ
ԵՍ ԿԱՐՈՏՆ ԵՄ
Ու դարձյալ սենյակում մենակ կմնանք...Հին,սովորականդարձած մի պատմություն, երբ արցունքներդ սեղմում են կոկորդդ այնպես,որ չի ստացվում նույնիսկ արտասվել, իսկ ժամացույցը շարունակում է միապաղաղ ձայնով երգել կամ խոսել անցած-գնացած վայրկյանների մասին,որ մի ժամանակ հաշվում էիր: Հիմա ամեն ինչ միևնույն է այնքան, որ նույնիսկ ժամանակն է կանգ առել սպասելու,միասին լռելու...Այո',հենց ժամանակը`միակ ընկերդ,որ միշտ կողքիդ է: Երբեմն դու փորձում ես նրանից առաջ անցնել,երբեմն`հետ մնալ...Իսկ նա բռնում է ձեռքդ ու....Դանդաղ-դանդաղ, սովորական գիշեր,երբ կոկորդդ սեղմվում է առաջվա նման, ու քեզ անզոր ես զգում այնքան,որ ստիպված կուլ ես տալիս արցունքներդ ու լռում....
Ով ես դու.... Սենյակում միայն այդ հարցն է պտտվում,իջնում սուրճի կիսատ բաժակի,ծանր,մռայլ վարագույրների վրա....
Դու մի' շտապիր,սպասի'ր,ամեն ինչ նույնն է լինելու:Կարող ես վառել լուսանկարների ալբոմը և կամ անտարբեր ձևանալ,ինչպես բոլորը...Միևնույն է,կեսգիշերին աղմուկով կբացվի պատուհանդ, ու խելագար պտույտով ներս կսահեն հուշերդ հեռավոր անցյալի,երեկվա,ապագայի.....Կարոտ...թանկ ու արդեն հարազատ...Կարոտ,որ կоգնի ազատվել կոկորդդ սեղմող շղթայից ու կգտնես օդում կախված հարցի պատասխանը...Ով ես դու.....................................ԵՍ ԿԱՐՈՏՆ ԵՄ...........
Սև սուրճ
Չգիտեմ` օգնում է արդյոք սուրճը, բայց վերջերս սկսել եմ հաճախակի խմել: Իսկ փողոցում արդեն սովորական դարձած անձրև` աղմկոտ, միապաղաղ....
Սուրճի բույրը անցնում է մաշկիս տակ, ստիպում մի քանի վայրկյանով տարօրինակ ջերմություն զգալ: Վերջերս սկսել եմ մեծանալ. մի կողմ եմ դրել հիմար սովորություններս, մանկական կամակորություններս, բոլորից նեղանալը, տանիքում նստելը, երազելը...Ձանձրալի լինելը այնքան հեշտ է....Սուրճ եմ խմում, քաղաքականությունից խոսում, տմբտմբացնում գլուխս, բարկացած նայում փողոցում աղմկող երեխաներին: Սկսել եմ լռել: Նույնիսկ հաճելի է. դու լռում ես ու անտեսանելի դառնում այնպես, որ...
Դիմացս նստած երիտասարդին առաջ էլի եմ տեսել: Ինչ-որ տարօրինակ բան կա նրա հայացքում` վանում է, ձգում, երկար, նուրբ մատներ ունի ու կիթառ...Երևի երջանիկ է: Երեկոները նստում է պատուհանի գոգին, կիթառ նվագում կամ սպասում:
Սուրճի բաժակը ձեռքին` նա նայում է ինձ, ժպտում: Այս պահին նա հարազատ է թվում այնքան,որ սկսում եմ մտածել,թե գիտեմ` ինչպես է բուրում վերնաշապիկը, ինչպես է ձգում տաբատը, ինչպես է քորում աչքերը..Ինձ նման....Հիմա մենք իրար նման ենք. երկուսս էլ լուռ ենք, նայում ենք մարդկանց,փորձում կարդալ նրանց ու մնալ անտեսանելի այնպես, որ միայն իրար ենք տեսնում...
Սրճարանը սկսում է դատարկվել: Չաղլիկ կինը փակում է հաշիվը, անցնում դիմացի մայթ, իսկ փողոցում շարունակվում է անձրևը, որ սովորական է դարձել...
Մի վերջին անգամ նայում եմ երիտասարդին...Գիտեմ, գիտի, մենք իրար այնքան լավ ենք հասկանում...Նա հայացքով ուղեկցում է ինձ մինչև դիմացի մայթ, ու ես խառնվում եմ անգույն ամբոխին: Սուրճս կիսատ է մնացել, բայց ոչինչ, շտապում եմ...Վերջերս մեծացել եմ այնքան, որ շտապում եմ....
ԿԻՏՐՈՆ
Երբ երկնքից կիտրոնի հյութ կաթի, իսկ երակներովդ տաք արև հոսի, ես քեզ հյուր կգամ: Կնստենք ձեր լուսավոր խոհանոցում ու միասին կլռենք, կժպտանք, իսկ սեղանին դրված տաք թեյը ձանձրույթից կսկսի հորանջել...Կբռնես ձեռքս, սպասի'ր, ես կջերմացնեմ մատներդ, որ միշտ սառն են...Գիտես, ես շատ եմ սիրում մատներդ...Դու կհանես կիթառդ, կնայես ինձ հայացքով, որ միայն դու ունես...Մեկ,երկու, երեք...Ամբողջ սենյակը կլցվի նոտաներով, ու բաց պատուհանից բլյուզը դուրս կթռչի....Հարևնուհիդ ոչինչ չիասի. նա սովոր է, նա գիտի, որ մենք խենթ ենք...
Դեղին, դեղին, դեղին...Արևի նման դեղին.....Կիտրոնի հյութը կթափվի երկնքում, կներկի ամպերը.....Արևը մայր կմտնի... Մենք կքայլենք տանիքով ու մեկ առ մեկկհաշվենք աստղերը, դու կկարդաս իմ բոլոր երազանքները....Իսկ երկնքում կտարածվի քո շապիկի բույրը...Երկինքը քեզ նման կբուրի...
Թեյը կսառչի. դու կծամածռես դեմքդ...Թեյի մեջ կիտրոնի հյութ կկաթի, իսկ դու կշարունակես ծամածռել դեմքդ...Դու այնքան զվարճալի ես, երբ կիտրոն ես ուտում...)))
Подписаться на:
Сообщения (Atom)