Ամեն ինչ տանիքից վանիլային երկինքը շոշափելու նման է...Երևի սա է հետոն կամ սերը, հիմարությունը կամ էլ ներդաշնակությունը, ազատությունը ու...Ես գիտեմ` այդ բոլոր զգացողությունները նույնն են: Ուղղակի մարդիկ սիրում են ամեն բան բարդացնել: Սիրում եմ քեզ, ինչպես սիրում եմ պատուհանի վրա հիմար սրտիկներ նկարել կամ էլ նստել տանիքին ու վերևից նայել մրջյունից էլ փոքր մարդկանց: Սիրում եմ քեզ, ինչպես սիրում եմ շոկոլադե մեծ պաղպաղակը, որ միայն ես կուտեմ, ինչպես օճառի պղպջակները, ինչպես վերջին փաթիլն ու ձմռան արևը: Սիրում եմ քեզ ձկնիկներին նայելու չափ ու մտածված հիմարություններ անելու չափ ու հետոյի չափ, որին քո կողքին չեմ կարոտում: Ու հիմա,երբ եկել է իմ հիման, չեմ ուզում ամեն ինչ բարդացնել: Արի նստենք տանիքում ու պաղպաղակ ուտենք: Նույնիսկ, եթե երկինքը վանիլային է, միևնույն է.... Ես շոկոլադե պաղպաղակ եմ սիրում...
Հետո ամեն ինչ կդառնա ձանձրալի, հաց ուտելու, փողոց դուրս գալու, արև շնչելու պես սովորական...Ամեն առավոտ ես կհաշվեմ գրասեղանիս դրված հնազանդ ժամացույցի ավազահատիկները: Եվս մեկ անգամ ինքս ինձ ցավով կխոստովանեմ, որ փորձում եմ հաշվել, թե ինչքան եմ կարոտել....դեռ ինչքան կա կարոտելու: Անիմստ է ասելը, թե վախենում եմ քեզ կորցնելուց: Չես կարող կորցնել մի բան, որ քոնը չէ, որ հեռու է քեզնից` ձեռքով հպվելու ու զգալու չափ հեռու...Հեռու առաջին ավազահատիկի նման, որ ընկավ վարանելով, կասկածով, չունեցածը կորցնելու վախով...
Ամեն առավոտ սովորականի նման ես կհաշվեմ անտարբեր ավազահատիկները...Միգուցե հասկանամ, թե որքան մնաց կարոտելու...Իսկ դու............Չկորցնես ինձ......
