Իր ափերի մեջ երկինքդ առնի…
Թաց, ոտաբոբիկ, գունատ ստվերները,
Երբ վարանելով դիպչեն այտերիդ,
Ու երբ շապիկդ այլևս չզգա
Հոտը հեռուի, կրքոտ փոտորկի,
Ազատ ու խելառ կանաչ թրթիռի,
Ձանձրույթից շինված մի մոլորակի,
Որի բանալի ինքդ ես կորցրել…..
Եվ սարսափները` ֆիլմերից ելած,
Ֆիլմերից տխուր ու առավել սին,
Երբ համառորեն քո դուռը թակեն`
Վերցնելու հենց այն, ինչ ինքդ էլ չունես,
Կսկսես փնտրել հին երազները,
Որ թաքնված են քո պահարանում
Կփնտրես այգին ու ծովը..
Հեռուն, որի ափերին թողել ես, գիտեմ, դու մի ամբողջ կյանք,
Մի համեստ երկինք ու թղթից նավակ, վտիտ մանկություն,
Քայլեր ու ձայներ, մի կաթիլ էլ սեր….
…..Ու ոտաբոբիկ երբ նորից քայլեն
Ստվերները դատարկ ու մի քիչ էլ տաք,
Դու կճմռթես ըմբոստ աշխարհդ,
Որ արդուկել ես այսքան ժամանակ..........
Комментариев нет:
Отправить комментарий