Փողոցում վառվում են միայնակ լապտերները, հետոն թվում է հեռու, անկարևոր...Քայլեր...Ոտաբոբիկ, թաց քայլեր, մի քիչ արև մայթերին, աչքերիդ մեջ, վարսերիս մեջ, մի քիչ արև միայնակ լապտերներոին...Ու գիշերին վառվում են նրանք մեկ առ մեկ: Քայլում են երկու միայնակ օտար: Հարազատ, հեռու օտարները չեն սպասում առավոտվան.նրանք գիտեն, որ գիշերն անսահման է: Փողոցը ջերմ, մատները ջերմ, կիթառը ջերմ..նոտաներ...
Գիշեր, մայթեր, աստղեր, ինչ-որ տեղ լապտերներ` ժպտացող, սպասող..
Օտարները գիտեն, օտարները զգում են, որ մոտ են այնքան, որ կարևոր չէ առավոտը, կարևոր չեն երկար, փոշոտ փողոցները, գիշերներն ու ցերեկները, որ պիտի անցնեն, իսկ հետո...հետո երկուսով արև կշնչեն...
Комментариев нет:
Отправить комментарий