Ես քո բացակա ներկայությունից
Սկսում եմ կորցնել իմ հենման կետը,
Անձայն հեռանում ինքս ինձանից,
Իմ իսկ ձեռքերով պրկած պարանից
Բոլոր չգործած մեղքերիս համար
Ու մեռած ցավիս...
Դու ճանաչում ես լոկ կաղապարս,
Իսկ ես` ափերիդ տաք սառնությունը:
Դու ինձ սիրում ես, ինչքան տեսնում ես,
Իսկ ես քեզ զգում եմ ինձնից առավել:
Դու ինձ օտար ես, անծանոթ կարոտ,
...վառվող մի կրակ...
Որ գալարվում է ազդրերիս մեջ տաք,
Ձգվում կոնքերիս շուրջը դողալով,
Ապրելու վախով, չապրածի սիրով...
Դու ինձ սիրում ես, ինչքան կարող ես...
Ես քեզ սիրում եմ ատելու չափ շատ...
Комментариев нет:
Отправить комментарий